Het caféterras

Eten en drinken was voor Willem Hofhuizen een essentiële gebeurtenis. Sterker nog, een rite. Tafels moesten goed gedekt, maar zeker ook goed gevuld zijn. Menig restaurant heeft hij kunnen frequenteren, waarbij hij zijn schilderijen als ruilmidddel hanteerde. Bijvoorbeeld bij "Jean Labrouche" of toen nog bij "Hans Pauw" die het Plenkske had, of "Aux coins des bons enfants" waar hij twee plaquettes leverde. Ook het glas kreeg zijn "welwillende" aandacht, zoals hij zelf weleens betoogde. Oudere Maastrichtenaren zullen zich hem ongetwijfeld nog herinneren vanuit het café, waar hij zijn visie op de mensheid deelde met de andere bezoekers en kunstenaars tot in de kleine uren. Feitelijk was het aangaan van een dergelijke confronterende discussie met Willem Hofhuizen alleen voorbehouden aan diegenen die de ware heldenmoed bezaten. Ondanks zijn voorliefde voor het interieur, had blijkbaar zelden de binnenzijde van het cafe zijn schildersaandacht maar des te meer de buitenzijde, het "terras". Het moet wel de zonnige en vrolijke uitstraling geweest zijn en zijn hang naar het mediterrane leven dat hem raakte, om dit motief zo vaak in zijn schilderijen te bezigen.


Olie op doek 60 x 50
1957


Olie op doek 60 x 50
1964


Olie op doek 60 x 70
1972


Olie op doek 70 x 60
1974


Olie op doek 60 x 50
1974


Olie op doek 60 x 70
1976

Caféterras te Cuenca
Olie op doek 60x70
1975

De ober altijd in een zwart pak, meestal met strikje, zoals het hoorde. Soms is hij er zelf, als een man met baard. Altijd is er het glaasje bier, behalve in Cuenca, daar dronk men wijn. Altijd de donkerharige vrouw en een blonde, ook in Cuenca. Meestal het oranje tentdoek met streep en soms de rode parasol, behalve in Cuenca. Ziehier het caféterras van Willem Hofhuizen.